ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ - Ἑλλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρῶν Ὀζόλων, ΧΧΧVI 8-12, "Ναύπακτος"

[8] τούτων δὲ τῶν Λοκρῶν τοσαίδε ἄλλαι πόλεις εἰσίν: ἄνω μὲν ὑπὲρ Ἀμφίσσης πρὸς ἤπειρον Μυονία σταδίοις ἀπωτέρω τριάκοντα Ἀμφίσσης: οὗτοι καὶ τῷ Διὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ εἰσὶν οἱ ἀναθέντες Μυᾶνες τὴν ἀσπίδα. κεῖται δὲ τὸ πόλισμα ἐπὶ ὑψηλοῦ, καί σφισιν ἄλσος καὶ βωμὸς θεῶν Μειλιχίων ἐστί: νυκτεριναὶ δὲ αἱ θυσίαι θεοῖς τοῖς Μειλιχίοις εἰσὶ καὶ ἀναλῶσαι τὰ κρέα αὐτόθι πρὶν ἢ ἥλιον ἐπισχεῖν νομίζουσι. καὶ Ποσειδῶνός ἐστιν ὑπὲρ τὴν πόλιν τέμενος καλούμενον Ποσειδώνιον, ἐν δὲ αὐτῷ ναὸς Ποσειδῶνος: τὸ δὲ ἄγαλμα ἐς ἐμὲ οὐκ ἦν.

[9] οὗτοι μὲν δὴ ὑπεροικοῦσιν Ἀμφίσσης: ἐπὶ θαλάσσης δὲ Οἰάνθεια καὶ ταύτῃ ὁμοροῦσά ἐστι Ναύπακτος. πλὴν δὲ Ἀμφίσσης ὑπ' Ἀχαιῶν οἱ ἄλλοι Πατρέων ἄρχονται, βασιλέως σφίσι δόντος Αὐγούστου. ἐν Οἰανθείᾳ δὲ Ἀφροδίτης τε ἱερὸν καὶ ὀλίγον ὑπὲρ τὴν πόλιν κυπαρίσσου τε ἀναμὶξ καὶ τῆς πίτυός ἐστιν ἄλσος καὶ ναός τε Ἀρτέμιδος καὶ ἄγαλμα ἐν τῷ ἄλσει: γραφαὶ δὲ ἐπὶ τῶν τοίχων ἐξίτηλοί τε ἦσαν ὑπὸ τοῦ χρόνου καὶ οὐδὲν ἔτι ἐλείπετο ἐς θέαν αὐτῶν. [10] κληθῆναι δὲ ἀπὸ γυναικὸς ἢ νύμφης τεκμαίρομαι τὴν πόλιν, ἐπεὶ ἐπὶ Ναυπάκτῳ γε οἶδα εἰρημένον ὡς Δωριεῖς οἱ ὁμοῦ τοῖς Ἀριστομάχου παισὶ τὰ πλοῖα αὐτόθι ἐποιήσαντο, οἷς ἐς Πελοπόννησον ἐπεραιώθησαν: καὶ ἀντὶ τούτου γενέσθαι τὸ ὄνομα τῷ χωρίῳ φασί. τὰ δέ μοι Ναυπακτίων, ὡς τοῖς ἐς Ἰθώμην ἀποστᾶσιν ὁμοῦ τῷ σεισμῷ τῷ ἐν Λακεδαίμονι Ἀθηναῖοι Ναύπακτον ἐνοικῆσαί σφισιν ἔδοσαν ἀφελόμενοι τοὺς Λοκροὺς καὶ ὡς τοῦ Ἀθηναίων ὕστερον πταίσματος τοῦ ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς Λακεδαιμόνιοι τοὺς Μεσσηνίους ἐδίωξαν καὶ ἐκ τῆς Ναυπάκτου, τάδε μὲν ἐπεξῆλθέ μοι καὶ ἐς πλέον ἡ Μεσσηνία συγγραφή: ἐκλιπόντων δὲ ὑπὸ ἀνάγκης τῶν Μεσσηνίων, οὕτως οἱ Λοκροὶ συνελέγχθησαν αὖθις ἐς τὴν Ναύπακτον.

6ο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Ναυπάκτου - "ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ"

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ "Ἠλειακά" (Α΄) - Ναύπακτος

       Κρεσφόντου δὲ συμφρονήσαντος ὡς ἐς τοῦτον τὸν ἄνδρα ἔχοι τὸ μάντευμα, οὕτως ᾠκειώσαντο αὐτὸν οἱ Δωριεῖς. ὁ δὲ σφᾶς ναυσὶν ἐκέλευεν ἐς Πελοπόννησον κατιέναι μηδὲ στρατῷ πεζῷ διὰ τοῦ ἰσθμοῦ πειρᾶσθαι. ταῦτά τε δὴ παρῄνεσε καὶ ἅμα τὸν ἐς Μολύκριον ἐκ Ναυπάκτου πλοῦν καθηγήσατο αὐτοῖς: οἱ δὲ ἀντὶ τούτου δεηθέντι τὴν Ἠλείαν γῆν συνέθεντο αὐτῷ δώσειν. ὁ δὲ ἀνὴρ ἦν Ὄξυλος Αἵμονος τοῦ Θόαντος: Θόας δὲ ἦν οὗτος ὃς καὶ τοῖς Ἀτρέως παισὶν ἀρχὴν συγκαθεῖλε τὴν Πριάμου, γενεαὶ δὲ ἀπὸ Θόαντος ἀνήκουσιν ἓξ ἐς Αἰτωλὸν τὸν Ἐνδυμίωνος. [7] ἦσαν δὲ οἱ Ἡρακλεῖδαι συγγενεῖς καὶ ἄλλως τοῖς ἐν Αἰτωλίᾳ βασιλεῦσι, καὶ ἀδελφαὶ Θόαντι τῷ Ἀνδραίμονος καὶ Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους ἦσαν αἱ μητέρες. συνεπεπτώκει δὲ τῷ Ὀξύλῳ φυγάδι ἐξ Αἰτωλίας εἶναι: δισκεύοντα γάρ φασιν ἁμαρτεῖν αὐτὸν καὶ ἐξεργάσασθαι φόνον ἀκούσιον, τὸν δὲ ἀποθανόντα ὑπὸ τοῦ δίσκου τὸν ἀδελφὸν εἶναι τοῦ Ὀξύλου Θέρμιον, οἱ δὲ Ἀλκιδόκον τὸν Σκοπίου.

Θουκυδίδης "Ἱστορίαι", (Γ΄75) - Ναύπακτος

Τῇ δὲ ἐπιγιγνομένῃ ἡμέρᾳ Νικόστρατος ὁ Διειτρέφους Ἀθηναίων στρατηγὸς παραγίγνεται βοηθῶν ἐκ Ναυπάκτου δώδεκα ναυσὶ καὶ Μεσσηνίων πεντακοσίοις ὁπλίταις· ξύμβασίν τε ἔπρασσε καὶ πείθει ὥστε ξυγχωρῆσαι ἀλλήλοις δέκα μὲν ἄνδρας τοὺς αἰτιωτάτους κρῖναι, οἳ οὐκέτι ἔμειναν, τοὺς δ᾿ ἄλλους οἰκεῖν σπονδὰς πρὸς ἀλλήλους ποιησαμένους καὶ πρὸς Ἀθηναίους, ὥστε τοὺς αὐτοὺς ἐχθροὺς καὶ φίλους νομίζειν. καὶ ὁ μὲν ταῦτα πράξας ἔμελλεν ἀποπλεύσεσθαι· οἱ δὲ τοῦ δήμου προστάται πείθουσιν αὐτὸν πέντε μὲν ναῦς τῶν αὐτοῦ σφίσι καταλιπεῖν, ὅπως ἧσσόν τι ἐν κινήσει ὦσιν οἱ ἐναντίοι, ἴσας δὲ αὐτοὶ πληρώσαντες ἐκ σφῶν αὐτῶν ξυμπέμψειν. καὶ ὁ μὲν ξυνεχώρησεν, οἱ δὲ τοὺς ἐχθροὺς κατέλεγον ἐς τὰς ναῦς. δείσαντες δὲ ἐκεῖνοι μὴ ἐς τὰς Ἀθήνας ἀποπεμφθῶσι καθίζουσιν ἐς τὸ τῶν Διοσκόρων ἱερόν. Νικόστρατος δὲ αὐτοὺς ἀνίστη τε καὶ παρεμυθεῖτο. ὡς δ᾿ οὐκ ἔπειθεν, ὁ δῆμος ὁπλισθεὶς ἐπὶ τῇ προφάσει ταύτῃ, ὡς οὐδὲν αὐτῶν ὑγιὲς διανοουμένων τῇ τοῦ μὴ ξυμπλεῖν ἀπιστίᾳ, τά τε ὅπλα αὐτῶν ἐκ τῶν οἰκιῶν ἔλαβε καὶ αὐτῶν τινὰς οἷς ἐπέτυχον, εἰ μὴ Νικόστρατος ἐκώλυσε, διέφθειραν ἄν. ὁρῶντες δὲ οἱ ἄλλοι τὰ γιγνόμενα καθίζουσιν ἐς τὸ Ἥραιον ἱκέται καὶ γίγνονται οὐκ ἐλάσσους τετρακοσίων. ὁ δὲ δῆμος δείσας μή τι νεωτερίσωσιν ἀνίστησί τε αὐτοὺς πείσας καὶ διακομίζει ἐς τὴν πρὸ τοῦ Ἡραίου νῆσον, καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἐκεῖσε αὐτοῖς διεπέμπετο.

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ "Ἱστορίαι", (Β΄69) - Ναύπακτος

      Τοῦ δ' ἐπιγιγνομένου χειμῶνος ᾿Αθηναῖοι ναῦς ἔστειλαν εἴκοσι μὲν περὶ Πελοπόννησον καὶ Φορμίωνα στρατηγόν, ὃς ὁρμώμενος ἐκ Ναυπάκτου φυλακὴν εἶχε μήτ' ἐκπλεῖν ἐκ Κορίνθου καὶ τοῦ Κρισαίου κόλπου μηδένα μήτ' ἐσπλεῖν, ἑτέρας δὲ ἓξ ἐπὶ Καρίας καὶ Λυκίας καὶ Μελήσανδρον στρατηγόν, ὅπως ταῦτά τε ἀργυρολογῶσι καὶ τὸ λῃστικὸν τῶν Πελοποννησίων μὴ ἐῶσιν αὐτόθεν ὁρμώμενον βλάπτειν τὸν πλοῦν τῶν ὁλκάδων τῶν ἀπὸ Φασήλιδος καὶ Φοινίκης καὶ τῆς ἐκεῖθεν ἠπείρου. ἀναβὰς δὲ στρατιᾷ ᾿Αθηναίων τε τῶν ἀπὸ τῶν νεῶν καὶ τῶν ξυμμάχων ἐς τὴν Λυκίαν ὁ Μελήσανδρος ἀποθνῄσκει καὶ τῆς στρατιᾶς μέρος τι διέφθειρε νικηθεὶς μάχῃ.

Ἀπολλόδωρος, "Βιβλιοθήκη" (Β΄ 8,2-8,3): Ναύπακτος

[Β 8,2] ἀπολομένου δὲ Εὐρυσθέως ἐπὶ Πελοπόννησον ἦλθον οἱ Ἡρακλεῖδαι, καὶ πάσας εἷλον τὰς πόλεις. ἐνιαυτοῦ δὲ αὐτοῖς ἐν τῇ καθόδῳ διαγενομένου φθορὰ πᾶσαν Πελοπόννησον κατέσχε, καὶ ταύτην γενέσθαι χρησμὸς διὰ τοὺς Ἡρακλείδας ἐδήλου· πρὸ γὰρ τοῦ δέοντος αὐτοὺς κατελθεῖν. ὅθεν ἀπολιπόντες Πελοπόννησον ἀνεχώρησαν εἰς Μαραθῶνα κἀκεῖ κατῴκουν. Τληπόλεμος οὖν κτείνας οὐχ ἑκὼν Λικύμνιον (τῇ βακτηρίᾳ γὰρ αὐτοῦ θεράποντα πλήσσοντος ὑπέδραμε) πρὶν ἐξελθεῖν αὐτοὺς ἐκ Πελοποννήσου, φεύγων μετ᾽ οὐκ ὀλίγων ἧκεν εἰς Ῥόδον, κἀκεῖ κατῴκει. Ὕλλος δὲ τὴν μὲν Ἰόλην κατὰ τὰς τοῦ πατρὸς ἐντολὰς ἔγημε, τὴν δὲ κάθοδον ἐζήτει τοῖς Ἡρακλείδαις κατεργάσασθαι. διὸ παραγενόμενος εἰς Δελφοὺς ἐπυνθάνετο πῶς ἂν κατέλθοιεν. ὁ δὲ θεὸς ἔφησε περιμείναντας τὸν τρίτον καρπὸν κατέρχεσθαι. νομίσας δὲ Ὕλλος τρίτον καρπὸν λέγεσθαι τὴν τριετίαν, τοσοῦτον περιμείνας χρόνον σὺν τῷ στρατῷ κατῄει τοῦ Ἡρακλέους ἐπὶ Πελοπόννησον, Τισαμενοῦ τοῦ Ὀρέστου βασιλεύοντος Πελοποννησίων. καὶ γενομένης πάλιν μάχης νικῶσι Πελοποννήσιοι καὶ Ἀριστόμαχος θνήσκει. ἐπεὶ δὲ ἠνδρώθησαν οἱ [Κλεοδαίου] παῖδες, ἐχρῶντο περὶ καθόδου. τοῦ θεοῦ δὲ εἰπόντος ὅ τι καὶ τὸ πρότερον, Τήμενος ᾐτιᾶτο λέγων τούτῳ πεισθέντας ἀτυχῆσαι. ὁ δὲ θεὸς ἀνεῖλε τῶν ἀτυχημάτων αὐτοὺς αἰτίους εἶναι· τοὺς γὰρ χρησμοὺς οὐ συμβάλλειν. λέγειν γὰρ οὐ γῆς ἀλλὰ γενεᾶς καρπὸν τρίτον, καὶ στενυγρὰν τὴν εὐρυγάστορα, δεξιὰν κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ἔχοντι τὴν θάλασσαν. ταῦτα Τήμενος ἀκούσας ἡτοίμαζε τὸν στρατόν, καὶ ναῦς ἐπήξατο τῆς Λοκρίδος ἔνθα νῦν ἀπ᾽ ἐκείνου ὁ τόπος Ναύπακτος λέγεται. ἐκεῖ δ᾽ ὄντος τοῦ στρατεύματος Ἀριστόδημος κεραυνωθεὶς ἀπέθανε, παῖδας καταλιπὼν ἐξ Ἀργείας τῆς Αὐτεσίωνος διδύμους, Εὐρυσθένη καὶ Προκλέα.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: 440 χρόνια από τη ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 201113.00 Ιστιοπλοϊκός Αγώνας «Ναυμαχία της Ναυπάκτου» Εκκίνηση από το Ρίο τερματισμός στο Λιμάνι της Ναυπάκτου

20.00 Βράβευση νικητών ιστιοπλοϊκού αγώνα
Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Πατρών σε συνεργασία με το Ναυτικό Όμιλο Ναυπάκτου Αίθουσα ΑΜΑΡΡΥΛΙΣ

20.30 Εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής εμπνευσμένη από τη Ναύπακτο και τη θάλασσα από δημιουργούς της Ναυπάκτου
Διάρκεια έκθεσης 1-9 Οκτωβρίου 19.00 - 21.00

                 πηγή: ΔΗΜΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: Το Λιμάνι της πόλης του Lepanto

 του Θοδωρή Τομαρά

    Φιλολόγου

Οι δύο λιμενοβραχίονες του γραφικού λιμανιού της πόλης της Ναυπάκτου (Lepanto) είναι οι απολήξεις των δύο μεγάλων βραχιόνων, που αρχίζουν από την κορυφή του λόφου του Προφήτη Ηλία (Κάστρο). Ο ανατολικός λιμενοβραχίονας διατηρείται στην αρχική του μορφή, ενώ στο δυτικό δεν υπάρχει πια η σκοπιά, όπως στον ανατολικό, ούτε και ο στρατώνας της τουρκικής φρουράς.

 

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: Το "Αρχοντικό Μπὀτσαρη"

του Θοδωρή Τομαρά
   Φιλολόγου

                                 

Το αρχοντικό της οικογένειας Μπότσαρη βρίσκεται στη δυτική είσοδο της πόλης και είναι ιδιαίτερα επιβλητικό. Χτίστηκε σε δύο φάσεις, το ένα μέρος του το 15ο και το άλλο το 16ο αιώνα, από εργάτες που ήρθαν στη Ναύπακτο από τη Βενετία και τη Φλωρεντία. Το κτίριο αυτό χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του εκάστοτε διοικητή της πόλης. Μετά την απελευθέρωση της Ναυπάκτου (18 Απριλίου 1829) το κτίριο αγοράστηκε από το Σουλιώτη στρατηγό Νότη Μπότσαρη. Σήμερα στεγάζει το κοινωφελές ίδρυμα «Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη», καθώς επίσης και τη μόνιμη έκθεση της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου στο ανατολικό τμήμα του αρχοντικού, την οποία αξίζει να επισκεφθείτε.

τηλ. 2634029779

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

              "Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου '': πίνακας που βρίσκεται στο Δημαρχείο

             της πόλης του Marino της Ιταλίας, με την οποία η Ναύπακτος έχει αδελφοποιηθεί

του Θοδωρή Τομαρά

    Φιλολόγου

Η απειλητική εξάπλωση των Τούρκων κατά τον 16ο αι., η κυριαρχία τους στο Αιγαίο και η κατάληψη της Κύπρου (1571) υποχρέωσε τις χριστιανικές δυνάμεις της Δύσης να αντιδράσουν αποφασιστικά. Στις 20 Μαΐου ο Πάπας Πίος Ε΄ πέτυχε τη συνεργασία των δύο τότε Μεγάλων Δυνάμεων της Μεσογείου της Ισπανίας και της Βενετίας και συγκρότησε τον «Ιερό Συνασπισμό» (Sacra Liga).

Οι ναυτικές δυνάμεις της Ευρώπης συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Μεσσήνης της Ιταλίας στις 16 Σεπτεμβρίου. Ο στόλος αποτελούνταν από πλοία των Βενετών, των Ισπανών, του πάπα, της Σαβοΐας, των Ιπποτών της Μάλτας και άλλων ιταλικών κρατιδίων. Αρχηγός ορίστηκε ο νεαρός πρίγκιπας Δον Χουάν ο Αυστριακός και ναύαρχοι ο Μαρκαντόνιο Κολόννα, ο Ιωάννης Αντρέα Ντόρια, ο Σεβαστιανός Βενιέρ, ο Μάρκος Κουιρίνι και ο Α. Μπαρμπαρίγκο.

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ LEPANTO ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

του Θοδωρή Τομαρἀ 

           Φιλολόγου

    

Η ιστορία της Ναυπάκτου χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Στα 1104 π.Χ. οι Δωριείς κατασκευάζοντας πλοία (ναυς + πήγνυμι = κατασκευάζω πλοία) από την πόλη διαπεραιώνονται στην Πελοπόννησο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Απολλόδωρου και του Παυσανία. Μεγάλες προσωπικότητες ζουν και δημιουργούν στην πόλη καθ’ όλη τη διάρκεια της πρώιμης αρχαιότητας, όπως ο μάντης Κάρνος, ο οποίος φονεύθηκε από τον Ιππότη (δισέγγονο του Ηρακλή), ο Όξυλος (γιος της Γοργούς, αδελφής της Δηιάνειρας γυναίκας του Ηρακλή), ο Άπις ο Ναυπάκτιος (μεγάλος γιατρός, γιος του Απόλλωνα, αναφέρεται στις Ικέτιδες του Αισχύλου), ο ποιητής Καρκίνος (έγραψε τα «Ναυπακτιακά έπη»), οι γλύπτες Μέναιχμος και Σοϊδας κ.ά. Στην περιοχή της Ναυπάκτου λέγεται ότι φονεύθηκε ο μεγάλος ποιητής Ησίοδος από τους Ναυπακτίους Κτίμενο και Άντιφο, επειδή θεώρησαν ότι ο ποιητής εξέθεσε την αδελφή τους.

ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ: ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ LEPANTO

του Θοδωρή Τομαρά

     Φιλολόγου

Μια ιδιότυπη αρχοντιά χαρακτηρίζει την πόλη της Ναυπάκτου που είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σε πευκόφυτη πλαγιά. Είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και απέχει μόλις δύο ώρες από την Αθήνα μέσω Αττικής Οδού και Γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου.

Η Ναύπακτος σήμερα είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας. Το βενετσιάνικο καλοδιατηρημένο κάστρο της με τις αλλεπάλληλες σειρές τειχών στην κορυφή του λόφου - ένα από τα πιο όμορφα κάστρα της Ελλάδας – και το γραφικό λιμάνι της αποτελούν πραγματικά στολίδια για την πόλη, που γοητεύουν τον κάθε επισκέπτη.